HAKKIMDA

Her şeyin başı sevgi diye başlamak istiyorum hayatımın anlatımına.
Bu cümlede hemen bir bayanın duygusallığını hissetmişsinizdir. Ama sevgi, kadın - erkek, hayvan ve nebat her canlıya su kadar gerekli.

Yıllarca Ankarada yaşadım. Devlet memuru olarak, Türkiyenin en saygın devlet adamlarından biri olan Bülent Ecevitin 16 yıl boyunca sekreterliğini yaptım. Bütün insanlara nasip olmasını dilediğim bir iş yaşantım oldu. Sevgi, saygı ve hoşgörünün olduğu bir ortamda çalışmanın güzelliğini ve sekreterlik mesleğinin saygınlığını yaşadım.. TBMMdeki arkadaşlarıma ve çalışanlarına saygı ve kolaylıklar diliyorum.

İki çocuk annesiyim. Oğlum Burak İzmirde okudu ve orada yerleşti. Kızım Pelin ise çok sevdiği radyo televizyon alanında çalışıyor, Ankarada yaşıyor. Ömrüm iş, ailem ve evim arasında geçti.
Tahtadan, bir bayan ne kadar anlıyorsa ben de o kadar anlıyordum. Yatak odamın yapıldığı ağacın cinsini bile bilmiyordum. Çünkü bu benim dalım ve konum değildi. Şimdi çalıştığım odanın her yanında kaplama tahtaları, sarma çıtaları dolu. Yavaş yavaş maunun, tik ağacının ve gül ağacının nerelerde kullanabileceğini öğreniyorum.

Ankaradan Çorluya geldiğimde bir hanım bana hobiniz var mı? diye sormuştu. Hobi için zaman ve maddiyat gerekli diye düşünmüştüm anında. Hayır hiçbir hobim yok diye cevaplandırmıştım. Çalışanlar bilir, bir kadın eve yorgun gelince ilk önce, evde yemek var mı diye düşünür. Kalan zamanını ertesi gün için yapacakları yoluna koymakla geçirir. İşe gittiğinde aklı evde kalmasın diye. Çocukların sorunları, aile büyüklerinin sorunları. Hele yalnızsanız bunlara yetebilmek, yetişebilmek bile şükretmek için bir sebeptir. Hobi düşünecek hiç zamanım olmadı şimdiye kadar.

Emeklilik hayatına ve Çorluya alışma dönemlerimi yaşadıktan sonra, bir boşluk hissettim. Gazete,kitap, yürüyüşler bütün zamanımı doldurmuyordu.

Ustam ın maket yapma merakı da beni hayrete düşürüyordu. Saatlerce küçücük bir odada kendinden geçmiş bir şekilde tahtalara şekil vermesini ve zımpara yapmasını seyrediyordum. Ben o zamanlar sadece, atölyedeki tozların eve yayılıp yayılmayacağını telaşı içerisindeydim. Bir gün ben de bir şeyler yapsam diye sesli düşününce. Önüme İzmir kayığının kiti kondu. Kutuyu açtığımda demet demet uzun çıtalar, plan,aksesuarlardan oluşan bir öbek korkuttu beni. Yapışkandan ellerim birbirine yapışacak, saçlarım tahta tozları ile kirlenecek, bu bir bayanın yapabileceği bir uğraş olamaz diye düşündüm. Ama bir taraftan da merak ediyordum. Sonra posta tahtalarının gövde üzerinde yerleştirilmesi, sarma çıtalarının gövdeye yapıştırılmasıyla onlara hükmetme zevki ağır basmaya başladı.
Ne yalan söyleyeyim maket yapmaya başladığımda Ustamın inanılmaz sabrı ve hoşgörüsü olmasaydı asla başaramazdım. Ona rahat vermemeğe başladım. Yanımda olup, benimle uğraşmasını, bana bilgi vermesini, sürekli denetlemesini istiyordum. Çıtaları sararken arasında boşluklar bırakınca veya zımpara yaparken onu kaç derecelik açı ile yapmam gerektiğini söylediğinde, hırçınlaşıyordum.
Çok ağladım, maket yapmayı bıraktım, kendimi kabiliyetsiz gördüğüm günler oludu. Masamın başına oturmuyordum ama aklım maketteydi. Sonra, işimin, davranışlarım yüzünden ilerlemediğini görüp kuzu kuzu atölyeye döndüm.Bu süreleri toplasam bir maket daha yapabilirdim diye düşünüyorum şu anda.

İlk İzmir Kayığını dört ayda bitirdim. Ama Ustamın büyük yardımı oldu. Tabii ben şanslı bir maketçiyim. Çünkü evde, yanı başımda büyük bir usta var. Bütün sorularıma sabırla cevap veren, vazgeçtiğimde beni cesaretlendiren ve yüreklendiren bir usta . Sevgi ve hoşgörüyle herkesin her işi başaracağına inanıyorum.
Sırada Çektirme vardı. Onu bitirdikten sonra Kamaralı Çırnık yaptım. Sonra İzmir kayığını bütün parçalarını kendim keserek, kit kullanmadan yaptım. Şu anda yine bir Çektirme yapıyorum. Ve anladım ki Türk modelleri yapmak hoşuma gidiyor. Yaklaşık iki senede beşinci modelimi yapıyorum. Tabii bu arada ev işleri, gezmeler de var. Yani sabahtan akşama kadar masa başında değilim. Bazen canım istemediğinde bir ay ara verdiğim de oluyor.

Ve bütün bayanlara buradan seslenmek istiyorum. Mutlaka bir hobiniz olsun. İnsan günlük olaylardan ve sıkıntılardan uzaklaşıyor. Çok tempolu bir iş hayatım oldu ve ömrümün çoğu büyük şehirde geçti. Burada, o küçücük atölyede her şeyi unutuyorum. Türkiyede kadınların da model yapabileceğini, erkek kadın işi diye bir şeyin olmadığını kendi çapımda ispatlıyorum. Bütün bayanlara da sesleniyorum. Eğer böyle bir hobiniz varsa, bildiklerimi sizlerle paylaşmaktan mutluluk duyacağım. Bir maket yapmak, doğum yapmak gibi.Yaratma, bir şeyi ortaya çıkarma inanılmaz haz veriyor insana. Hele çevrenizdekiler de beğendiklerini söylediklerinde bütün o sıkıntılı dakikalar uçup gidiyor.

Elinizde sadece plan ve tahtalar var. Onları plana bakarak kesiyorsunuz, yapıştırıyorsunuz, zımparalıyorsunuz. Astar yapıyor üzerine istediğiniz renkleri kullanarak boya yapıyorsunuz ve sonunda evinizin en güzel yerine koyuyorsunuz.

İzmir kayığım bittiğinde, sabahları erkenden kalkıp kahvemi pişirip , karşısında saatlerce hayran hayran seyrediyordum. O, benim eserimdi. Ve ilk eserim Japonyaya satıldı. Alanlar da, bir kadın modelcinin modelini almanın şaşkınlığını yaşıyorlar.
Günümüzün hayat şartlarının çok ağır olduğunu, ben de bir devlet memuru olduğum için gayet iyi biliyorum. Yıllarca yalnız başıma geçim şartları ile boğuştum. Hobiye ayıracak zamanım ve imkanım olmadı. Ben şanslı bir modelciyim. Hazır bir atölyeye geldim. Ama istek olunca bunların altından da kalkacağına inanıyorum.

Bana sevgisini esirgemeyen çocuklarıma , Sayın ustam ve sevgili yol arkadaşım Rasih Verdigile, Verdigil ailesine, aileme, arkadaşlarıma , ilk eserimden sonra bana sayfasında yer veren sözleriyle beni destekleyen modelci dostumuz Sayın Salihoğluna teşekkür ediyorum.

Sevgili bayanlar ben 53 yaşını bitirdikten sonra maketçiliğe başladım. Büyük ustalardan özür diliyorum, ama Gemi Modelcileri Organizasyonuna başvurduktan sonra modelciler arasında bir bayan olarak yer almaktan dolayı çok mutluyum. Çırak olsam bile, kendimi modelci olarak görmekten ve gemi maketleri yapıyorum demekten son derece keyif alıyorum.

Hayat öyküm sizlere ışık olsun isterim.

Bütün ustaların, benim ustam kadar hoşgörülü, sevgi dolu ve yardımsever olmalarını diliyorum.

Meral Okcu